Dostoyevski "İnsancıklar" adlı kitabında: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu." diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek.
Reklam
Ortada bir sebep yokken kendi elleriyle güzel giden şeyleri mahveden insanlardan nefret ediyorum.