şimdi düşünüyorum da gösteriş gibi duran tavırlarının altında yatan şey hep bu zavallı umutsuzlukmuş..
Sayfa 142
Onunla olunca kuruntularım dağılıyor, gerçekçi oluyorum. Ama ondan ayrılır ayrılmaz konuşmalarına bin bir çeşit anlam vermeye başlıyorum gene. Başım dönüyor. Nefret ediyorum. Hemen ilk fırsatta bütün düşündüklerini, gizli niyetlerini yüzüne çarpmak istiyorum. Uykularım kaçıyor. Ne ki, her seferinde gene yatışmış olarak buluyorum kendimi onun yanında, yalnız onun yanında; ayrılınca yine aynı hafakanlar başlıyor.
Sayfa 94
İnsan önemsediği biriyle tanışınca bu tanışma ânını hep aklında tutmak ister.
Sayfa 80
Bazı şeyler üzerinde durulunca önem kazanır, kendiliğinden bir önemleri yoktur oysa.
Sayfa 59