"Döndüğümde aynı olacak mı" diye sordum.
"Hiçbir şey aynı kalmaz," dedi. "İster bir saniye sonra olsun, ister yüz yıl. Her şey devinir, dönüşür, değişir. İnsanlar da okyanuslar kadar değişkendir."
Çocukluğumu özlemesem de o yaşlarda sahip olduğum, dünyam parçalanırken bile basit şeylerden zevk alma becerimi özlüyorum. İçinde yaşadığım dünyaya hükmedemez, beni inciten şeylerden, olaylardan, insanlardan kaçamazdım. Yine de ufak tefek mutlulukların tadını çıkarabiliyordum.