..artık delirdiğimizi sandığımızda, hiçbir şeyden korkmadığımız gibi korktuğumuz, deyim yerindeyse, çıldırmak üzereyken, ara sıra bu ideale çok yaklaşıyoruz.
Durmadan kendi kabuğumuzun dışına çıkma deneyi yapıyor, ama bu deneyde başarısız oluyoruz, hep tepetaklak yuvarlanıyoruz, çünkü kendi kabuğumuzun dışına ölüm dışında çıkamayacağımızı anlamak istemiyoruz.
Her insan tek başına olağanüstü bir kişidir gerçekten kendısini tüm zamanların en büyük sanat yapıtı olarak görür. Olağan üstün olmak ve bunu görebilmek çin dâhi olmak zorunda değiliz…
Teoride anlıyoruz insanları ama uygulamada onlara katlanamıyoruz. Onlara kendi bakış açımızla davranıyoruz.Oysa insanlara kendi açımızdan değil her açıdan bakmalı ve ona göre davranmalıyız onlara öyle davranmalıyız ki , onlara önyargılı davranmadığımızı söyleyebilelim, ama bunu beceremiyoruz, çünkü herkese gerçekten de herkese karşı önyargılıyız.