Yaşam üzerindeki yönetme hakkı yalnızca Tanrı’nın imtiyazındadır. Kişinin kendi canına kıyması, yaşamı üzerinde tasarrufta bulunduğu yönetsel bir icrada bulunması manasına gelir ki, bu güçte yalnızca tanrısal konuma aittir. İşte, intihar bu nedenle günahtır.
Vurgulanan husus, hayat bir külfet haline geldiğinde daha fazla sırtlanamayacağıdır; bu durumda ona son vermek de gayet meşrudur. Sorun, bu duruma ne kadar tahammül edebileceğimize dairdir.