Kişilerin kendilerini feda etmelerine karşıyım. Kendisini bir şeyler için feda eden herkes, kendisini feda ettiği oranda, çocuklarını ve başkalarını feda eder çünkü.
Bütün yanlışlarımı kendi iç sesimi dinlemek yerine "büyük sözü" dinlediğim için, neyin doğru neyin yanlış olduğuna dair kendi sezgilerime kulak asmak yerine "cici kız" olduğum için yapmıştım. Bir çocuk, kaç yaşında olursa olsun, kendi yanlışlarını yapmalı oysa. Başkalarının hatalarıyla değil kendi hatalarıyla öğrenmeli.
Bir çocuğu bir şeyle tehdit etmekle onu gerçekten yapmak arasında fark yok. Bu, çocuğa, 'biz istersek seni feda edebiliriz' demek. Çocuğun da feda edilebilir bir varlık olduğunu içselleştirmesi bu.
Ya Kendi tercihlerimizi yaşamak için ayağa kalkarız, düşe kalka da olsa, ya da başkalarının tercih ettiği ve bizim için seçtiği hayatı yaşamayı yaşamak sanarak avunuruz. Ve yaparız, ya da yapanları konuşuruz oturduğumuz yerden.