Kişiler iyi anne baba olmama kaygısı taşımasalardi "yeterince iyi anne baba" olabileceklerdi, ama bireysel ve sosyal kaygılarını aşamadıkları için, yani utanç ve suçluluk nedeniyle çocuklarını eğitmeye, bir diğer deyişle topluma uygun hale getirmeye, zihinlerindeki suni kalıplara sokmaya çalıştılar.
Anne babanıza öfke duymamız onlardan hâlâ korktuğumuzu gösterir. Hâlâ onlardan korkmamiz da yetişkin olmadığımızı.
Öfke çocukken yaşadığımız çaresizlikten kaynaklanır, çıkış yolu bulur bulmaz kaybolur.
Çocuğun istediği ve istemediği hiçbir şey boşuna değil. Ve bizim her konuda çocuğun kendisini dinlememiz gerekiyor ki çocuk da kendisini dinleyebilmeyi öğrenebilsin.