Özge Paşalı
@pasali5
Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum.Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu.Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi.Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.
“Elimden gelse, seninle sekiz yüz elli iki bin kilometre hiç durmadan konuşurdum.”
“Bu kadar yola nasıl benzin yetiştiririz?”
“Gider gibi yaparız.”
Onu yüreğimde öldüreceğim, artık sevmeyerek...Ve bir gün büsbütün ölecek.
Ona acı bir gülümsemeyle baktım, ama bu acının ötesinde çok daha önemli bir şey keşfetmiştim.
“Neyi bekleyeceğiz Zeze?”
“Gökyüzünden güzel bir bulutun geçmesini.”