Erhan
@pd_erhan
Araştırmacılar, yalnızca tacizlerin değil, ebeveynin şefkatli temasından yoksun kalmanın da, özellikle duyguları kontrol eden beyin bölümlerindeki gelişmenin geri kalmasına yol açtığını saptamıştır.
Reklam
Avusturyalı-Amerikalı psikanaliz Spitz'in, en ünlüsü 1952'de bir hastanede gerçekleşmiş araştırmalarında, hastanede yatan bebekler, aşırı hijyenik koşullarda tutulmalarına rağmen, duygusal ihmal sebebiyle ölürler. Annelerinden, beş ay, altı ay ayrı kalan bebekler, oturamaz, ayağa kalkamaz, yürüyemez, konuşamaz, hareket edemez, kısacası, ciddi gelişim bozuklukları gösterir. Bu tür duygusal yoksunlukların neticesi çok şiddetli ve -eğer bebek yaşayabilirse- maalesef kalıcı olur.
"Bir çocuk 'Annem Benden nefret ediyorsa, o zaman ben nefret edilecek biriyim', diye düşünür."
Çocukların kemiklerinin henüz yumuşak olması ve bu yüzden iki buçuk yaşında bir çocuğu kollarından sertçe tutup oturttuğunuzda kalıcı hasara neden olabileceğiniz gibi, kimlik algıları da yeni şekillenmekte, yeni yeni oluşmaktadır ve kalıcı hasarlara açıktır. "Kötü çocuk" dediğiniz bir çocuk "kötü çocuk" kimliği ile kendisini özdeşleştirir ve gerçekten de sizin gözünüzdeki "kötü çocuk" haline gelir. Çocuklara yaklaşım, kendini gerçekleştiren kehanetlere benzer.
Siz çocuğu kendi içinizde ne kadar çok severseniz sevin, bu sevgi, çocuğu olduğu şey olarak kabul etmekle birleşmiyorsa ve çocuğa sevildiğini ve kabul edildiğini hissettirmiyorsa, işlevsizdir.
Reklam