Neden hep mutsuzluğu ve hüznü yazıyorum biliyor musun? Çünkü kelimeler; tanrının gözyaşlarıyla yeryüzüne indirdiği acılı şekiller. Çünkü kelimeler; kalbi kırılmış bir kız çocuğunun boynu gibi bükük ve italik...
Bol umutlu ve mutluluk dolu şeyler yazmayı ben de isterdim elbet. Belki yaradılışım, belki de içinde bulunduğum yüzyıl buna müsaade etmemekte. Bir sonraki yüzyılı da göremeyeceğime göre, bu durum sonsuzluğuma kadar devam edecek gibi görünmekte.
Evet... Ölene kadar hüzünlerle altı çizili olacak tüm kelimelerim. Ve mutsuzlukla zincirlenen tamlamalarım da cümlelerime esir.
Okan Kuzu