Peki ya yalnız kalmayı hem seviyor hem de nefret ediyor olmam?
Peki ya resim?Resme ne demeliydi?O resim yaşamının sırrını saklıyor, tüm hayatının hikayesini anlatıyordu.Resim,Dorian’a kendi güzelliğini sevmeyi öğretmişti.Şimdi de kendi ruhundan nefret etmeyi öğretecekti?O resme bir daha bakmayı yüreği kaldırabilecek miydi
Reklam
Bizi kimse, bizi kimse böyle bekleyerek ama gene de beklentisizce sevmedi. Peki ya biz kimseyi?
Her sabah periyi görmek, kalbimi hem aydınlıkla yıkıyor
hem de gölgelerle koyultuyor. Önce gelişine sevinip sonra da
nafile bekleyişine üzülüyorum. İçimden hep,“Beklemek ne kadar sürer?” diye geçiriyorum. Bazen kolundan tutup sarsarak,
"Gelmeyecek işte, sahiden anlamıyor musun?” demek istiyorum. Ama yapmıyorum. Boşluklara refakatçi yazılanların elinde
birtek bekleyişleri kalır bazen. Ne kadar acı verirse versin, o son
hayat zerreciğine ilişmeye kıyamıyorum.
BİRBEN
Merhaba arkadaşlar, bugün sizlere @octopusyayinevii nden 
MERAL AKMAN kaleminden #birben kitabıyla geldim.
Bu kitapta Birben'in hayatına konuk olurken aynı zaman da hepimizin hayatında bir yerlerde sakladığı anıları, pişmanlıkları ve özlemleri hatırlıyoruz.
Hayat bazen bizlere seçim hakkı sunmaz ya Birben'e de sunmamış ne yazık ki...
Çocukluk yıllarında bir yanda hayalleri bir yandan da ailesinin onun adına aldığı kararlar. Kurduğu bale hayali gerçekleşemeden içinde kalmış, yıllar sonra yaptığı evlilikte de aradığı mutluluğu bulamamıştı.
Eşiyle yaşadığı sorunlar, verdiği mücadeleler ve oğluna tutunarak ayakta kalma çabası hayatının dönüm noktası olmuştu.
Birben, demans teşhisini aldıktan sonra hafızasını kaybetme düşüncesi özellikle de oğlunu unutma korkusu onu geçmişinin kapılarını birer birer aralandırıyor, sadece Birben'in anılarına değil kırgınlıklarına, yarım kalan hayallerine ve içinde taşıdığı sessiz yüklerine de ortaya çıkıyor.
Birben'i okurken ona sarılmak istedim çünkü bende babaannemi demanstan kaybettim. Bu yüzden onun yaşadığı korkuları, kayıpları ve çaresizliği okurken kendi yaşadıklarımı hatırladım.
Peki insan gerçekten ne zaman unutmaya başlar? Hatıraları silinmeye başladığında mı, yoksa kendi hayatını yaşamayı ertelediğinde mi?
@octopusyayinevii
MERAL AKMAN
Özlem
#ahlasileannesiokuyor
Anları yakalamak. Gelip geçen kısacık anları.
Geçmiş ya da geleceğin dışında bir şeyde yaşayabilmek.
Sahiden burada olmak.
Sonsuzluk, demiş Emily Dickinson, şimdilerden oluşur.
Peki, insan yaşadığı anda olmayı nasıl başarabilir?
Öteki şimdilerin hayaletlerinin araya girmesini nasıl önler?
Kısacası, nasıl yaşayabilir?
Aklım dağılıyor.
Reklam
Reklam