Son zamanlarda kimseye anlatmadığım bir yorgunluğum var.
Eskiden de zor zamanlar yaşadım, kırıldım, düştüm… Ama bu kez başka.
Bu kez sanki içimdeki bütün ışıklar bir bir söndü.
Ne kadar gülersem güleyim, ne kadar normal görünmeye çalışırsam çalışayım,
kendimi her gün biraz daha eksilmiş hissediyorum.
Eskiden umutlarım olurdu, küçük şeylere bile sevinirdim.
Şimdi en sevdiğim şarkılar bile eskisi gibi hissettirmiyor.
Bu yıl, hayatla olan bağımın en zayıf olduğu yıl oldu.
Ve en acısı da kimsenin bunu fark etmiyor oluşu.