Biz,
Bizi vâr eden değerleri yitirdikçe
Hayattan, payımıza düşen yaşamın ölçüsünü azaltmış oluyoruz.
Peki bu yitikler bilinçli mi değil mi?
Farkında olmadıklarımızın farkına varmak için geç kalırken
Zamanında yakalayabileceklerimizi de elâlem olgusuna gömüp,
Ölmeden evvel ölüp*
Çiçek gibi açacakken solup
Gülebilecekken ağlamayı seçip yitiyoruz.
Ve bu yitiş bizi
Telafisi olmayan yıllara
Şifası olmayan karanlığa sürüklüyor.
Bundan mütevellit
Değerimizi bilmeli,
Hakiki değerin peşinde olmalı
Yitiklerimize sahip çıkmalıyız.
*
Buradaki ölmeden evvel ölmek mevzubahsi
Aslolan mânâsıyla değil de mecazın kıyısındaki haliyle mevcut.
Zira,
Ölmeden evvel ölmek için de
Hayatın içinde bi yaşam inşâ etmek gerekiyor.