Albert Camus'den şu alıntıyı paylaşmak istiyorum:
"Basitlik sözcüğünün tehlikeli bir niteliği var.
Ve ben bu gece yaşamın belirli bir saydamlığı karşısında artık hiçbir şeyin önemi kalmadığı için ölmek istenebilmesini anlıyorum.
Bir insan acı çeker, mutsuzluk üstüne mutsuzluğa uğrar. Katlanır bunlara, yazgısını benimser, iyice yerleşir içine. Saygı görür.
Sonra, bir akşam, hiç: bir dostuna rastlar. Dostu biraz dalgın konuşur onunla. Evine dönünce, adam kendini öldürür.
Sonra gizli dertlerden, bilinmeyen dramlardan söz edilir. Hayır. İlle de bir neden gerekirse, dostu kendisiyle dalgın konuştuğu için öldürmüştür adam kendini.
Böyle işte, dünyanın derin anlamını duyar gibi olduğum her seferde, onun basitliği şaşırttı hep beni.."
Bana umut vermedi. Sadece biraz daha karamsar etti. Sanırım sonundaki mesajı almayı reddettim. Neticede intihara karar vermiş bir insanı bu tarz şeyler engellemez. Olumsuzluğa aşkla bağlıyız.