Kitap okudun muzik dinledin enstrüman çalmayı denedin gecelerce volta attın bir hücrede yaşarcasına... geçmiyor. Yaşadığın yerden gördüğün manzaradan yüzlerden seslerden insan sohbetlerinden tiksindin bir kere . Yaşamını daha üretken kılmak için bir şeyler denedin ama hayaletin sana miras bıraktığı duvara çarpıp her defasında başarısız oldun . İyiye güzele dair ne varsa inandığın her şeyi koydun önüne yüzleştin. Çektin kendini dâra. Geç öğrendin, küstün kendine kızdın, bir elini merhaba diye uzatırken diğer elinde silah taşıyıp hep tetikte durmak gerekiyormuş geç öğrendin. Gelecekte senin nasıl biri kişi olacağını düşünmeden koştuğun sokaklara yıllar sonra geri döndüğünde üstelik böyle vasıfsız ve vasat bir halde yıllardır içinde taşıdığın kendini öldürme arzun giderek daha şiddetli bir şekilde kendini hissettirmeye başladı. Muhteşem bir yaşam için mücadele ruhunu yitirirsen muhteşem bir ölüm olmalı mutlaka . Mum alevinin etrafında aşkla dönüp kendini yakan pervane misali olmalı bu son .
Bir kuş oldun gökyüzünde, uçamadın sen
Nehir oldun ırmak oldun, taşamadın sen
Çocuk oldun sokaklarda, oynamadın sen
Doğdun da büyüdün ama yaşamadın sen...