Bu kalp bu evin bir parçası meleğim. Belki de eşiği. Takılıp sendelediğim, ayağımı çarptığım, girdiğimde eğilen, çıktığımda yükselen küçük bir engel. Sızıntılar dışarıya taşmasın, kapının önünde biriken kirler içeriye girmesin diye bir set. Sünmeyi, sürmeyi, sarmayı, sızmayı, geçmeyi, aşmayı içinde ayrıştıran bir çözelti. Zalimin bu yüzden mi eşiği yoktur kuzum?