Caddede Yeşil Şapkalı adam bulutla aynı yöne doğru yürüyor. İşte başını alıp giden adam bu diyorum. Derin uykulardan- paslı merdivenlerden -pencerelerden -kapı zillerinden kaçan adam bu adam.
Eve bakıyorum,
İşte o ev bu ev diyorum,
Oda bu oda.
Kadının kendini astığı ev bu ev,
Sandalye bu sandalye,
Masa bu masa,
Cadde bu cadde,
Bu çocuklar
O çocuklar.
Sonra anı defterine bakıp - bütün bunların yalan olduğunu-kendimi kandırmak için yeşil şapkalı adamı kendim çizdiğimi yeşil şapkalı adamın da bunu bildiğini - beni kandırmak için penceremin önünden geçtiğini,
Bulutun bulut,
Caddenin cadde,
Evin ev,
Yeşil şapkalı adamın da yeşil şapkalı adam olmadığını düşünüyorum.
Anı defterindeki bulutu, evi, caddeyi, yeşil şapkalı adamı karalıyorum.
Bir başıma her zaman böyle bir oyun oynayıp bozabileceğini, yeşil şapkalı adamın da bu oyunu oynayabileceğini, karşıki kadının , başka başka insanların da başka başka oyunlar oynayıp bozabileceklerini düşünüyorum.