Bir zamanlar neşeyle dolu olmaya alışıksanız, içinizin oyuk ve bomboş olması korkunç bir his gibi gelir. Ama içinizin acıyla dolu olmasına alışmışsanız, bu o kadar da kötü bir his değildir.
İçinizin oyukluğu normal gelir.
Boşluk, yeni bir başlangıç gibidir.
Sevdiğiniz birini kaybettiğinizde, kendinizi daha iyi hissedeceğinizi aklınızın ucundan geçirmek bile güçtür.
Belki de herkesin hayatını ikiye bölen bir an vardır. Kendi zaman akışınıza dönüp baktığınızda, bir noktada keskin bir çizgi vardır, sizi ve hayatınızı diğerlerinden daha çok değiştiren bir olay.
"Öncesi" ve "sonrası" yaratan bir an.
Biz insanlar, şans eseri bizi ıskalayan kötülüklerden ziyade sadece başımıza gelen kötü şeyleri düşünürüz.
