Bir ihtiyacı olmadığı halde ağladığı zaman ona kapsayıcı olmamızı engelleyen, içinizde "mutlaka sustur" diyen ses nereden geliyor? Buradaki duygular kime ait? Bebeğinize mi, size mi? Siz küçükken ağlama hakkına sahip miydiniz? Ağlamanıza yanınızda olan, sırtınıza dokunan, saçınızı okşayan, güvenle sizi sarmalayan ebeveynler tarafından izin verildi mi? Yoksa size de "ağlama" mı denildi?
Bebeğiniz yerine "susmalı" durumuna odaklanırsanız kendi üzerinizde bebeğinize karşı sizi giderek duyarsızlaştırabilecek bir baskı kurmuş olursunuz. Çünkü sizi kendi içinize ve hissettiklerinize yönlendirir ve odağınızı bebeğinizin sinyallerinden uzaklaştırabilir.
Önemli olan, eğer bir ihtiyacı için ağlamıyorsa, ağlarken susturmak değil, ağlarken onu her duygusu ile kapsayabilmek, onun bu duygularını boşaltabileceği güvenli liman olmaktır.