‘aynı zamanda da sözlerle açıklayamayacağım büyük bir ihtiyaç, bir uzaklık ve sessizlik beni sarıyor.Öyle bir ihtiyaç ki; dünyanın dışına çıkmak istiyorum,herkesten uzak.Hayatımın acılarını birilerine açmak ihtiyacı duyuyorum.Sözün kısası,birilerinin beni teselli etmesini istiyorum.Düşüncemi Allah’a doğru yönelttiğimde teselli buluyorum ve içim huzurla doluyor.’
Bir tohum gerek diyoruz.İnsanın içine düşmeli. Orada yeşermeli,göğermeli.Orada başak tutmalı.Harmanı hasadı insanın içinde olmalı.İnsanın içinde savrulup,içinde ambarlanmalı.İnsan ona değirmen kesilmeli.Bu değirmen bizde çağıldamalı…