Songur Yakut ile aramızdaki en büyük benzerliği o gece fark ettim.
İkimiz de saklanıyorduk.
Bizi göremesinler diye.
Songur Yakut ile aramızdaki en büyük farkı o gece öğrendim.
Ben diğer insanlardan saklanıyordum.
O ise kendinden.
Fiziksel acı bile görünmeyen bir yerindeyken insanların haberi olmuyorsa eğer ruhundaki acıdan haberleri olması sence mümkün olabilir mi? Demek istediğim şu, görülmekten korkmuyorum çünkü bunun mümkün olmadığını biliyorum. Kimse kimseyi göremez. Sen bu dünyada sadece gösterdiğin kadarsın.
Songur ile aynı sessizliğin yükünü paylaşıyorduk. İkimiz de birbirbimizin düşüncelerini duymuyorduk, maskenin arkasına gizlediğimiz gerçek kimliklerimizi göstermiyorduk.
Songur ile aynı yolun yolcusuyduk,
Ama farklı cehennemlerde yanıyorduk.
O kadar karanlıktı ki hava, sabah olmamıştı sanki. Bu havaları zihnimin içine benzetiyordum. Güneş doğuyordu ancak yeni bir gün başlamıyordu, koca bir hayat arafı andıran griliğin içinde geçip gidiyordu.