‘Ve eğer hala nefes alıyorsan, şanslı olanlardansın.
Çünkü çoğumuz yıpranmış ciğerlerden nefes alıyoruz
Reklam
‘Bunca rüzgara rağmen sessizliği ezberledim
O güçlü dalların kemiklerinin kırık sesi..
‘Zaman geçecek, hepimiz çekip gideceğiz, yüzlerimiz, seslerimiz unutulacak, kaç kişi olduğumuz unutulacak. Ama bizden sonra gelecekler var, acılarımız neşeye dönecek onlar için, yeryüzünü mutluluk kaplayacak, huzur kaplayacak, işte o zaman bizi sevgiyle anacaklar. “
Anton Çehov
‘kanayan çocukluğumdan kalmadır kabuk bağlamış yalnızlıklarım...
bir türlü ağlayamamış patlayan topunun ardından...
hiç üzülememiş yüreği gibi küçük ve parçalanan oyuncağı ardından...
türlü masumiyet ve tebessüme saklamış acılarını
gözleri hep bulutlar ardından ...
bitmez bir bir heyelan oluşturmuş gözyaşları yıldızlardan ...
kırmızı üstü açık bir arabaymış hayali kimi zaman ...
bazen sadece acıları hafifleticek bir savaşçı olmak...
uzaklara daldığı o kendine has yer ve zaman da
üşümüş ayaklarıyla ölesiye çiğnediği betonun soğukluğunda,
küçük elleri cebinde sanki bir elinde yüreği diğerinde hayallerini saklamakta ...
Reklam