''Bundan sonra yok saydıklarımızın gölgesinde değil, bildiklerimizin karanlığında yaşayalım. Karanlıkta kimseden saklanabileceğin bir gölgen olmaz, güvendesindir.''
''Belki çiçek küskündür, toprağa. Açmak istemediğinden değildir... Ona nereye ait olduğunu hatırlatırsan, o da kendine gelir. Bazı zaferleri elde etmek için, o zaferi çoktan kazanmış gibi yapmak gerekir.''
''Bana düş, Ada.'' dedi tok bir sesle. ''Çünkü benim dizlerim sana yara. Ama korkarak değil, ne yaptığını bilerek. O dik kafalılığınla düş bana. Ben seni tutarım...''