Cansu️
@potterei
Şu anda okuduğu kitaplar
Zerre kadar sinirlenmemişti. Sessizliğinden güç buldum.
Reklam
Deneyimlerim teyit edilmemiş olduğundan, belki bir şekilde onları inkâr edecek gücü bulabilirdim.
Böyle maceralı bir yolculukta, muhteşem bir yoldaştı; yaşanan talihsizliklere karşı bir kale gibi dimdik duruyordu.
Elbette doğayla yaşanan tüm büyük rastlaşmalar, öyle ya da böyle, illa ki etkileyici gelir ve bu tür hislerin yabancısı değildim.
İlk bakışta olay örgüsü çok basit görünüyor: İki arkadaş nehir yolculuğu yapıyor, ıssız bir adada kamp kuruyor ve doğada açıklayamadıkları bir şeyin varlığını hissetmeye başlıyorlar. Ama Blackwood’un yaptığı şey klasik “canavar korkusu” değil; görünmeyen, adı konulamayan, insan aklının kavrayamayacağı bir varlığın baskısını hissettirmek.
Kitabın en güçlü yanı atmosferi. Özellikle söğüt ağaçlarının rüzgârla birlikte canlıymış gibi anlatılması inanılmaz başarılı. Doğa burada sadece dekor değil; neredeyse bilinçli bir güç gibi davranıyor. Okurken sürekli “bir şey olacak” hissim vardı. Kitap korkutmaktan çok huzursuz ediyor. Bende o huzursuzluğu fazlasıyla hissettim.
Reklam