Cansu️
@potterei
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu kitap bittiğinde içimde tarif etmesi zor bir hüzün kaldı. Açıkçası okurken bazı yerlerde o kadına çok üzüldüm, bazı yerlerdeyse ona kızdım. Bir insanı bu kadar çok sevmek gerçekten mümkün mü diye düşündüm. Ama sonra bunun sadece aşk değil; görülmek, fark edilmek ve unutulmamak istemekle ilgili olduğunu hissettim.
Stefan Zweig yine insan ruhunu çok güzel işlemiş. Benim için bu kitap, büyük bir aşk hikâyesinden çok; karşılık bulamamanın, tek başına sevmeye devam etmenin ve fark edilme isteğinin hikâyesiydi. Bittiğinde biraz hüzünlü, biraz düşünceli kaldım. Sanırım uzun süre aklımdan çıkmayacak kitaplardan biri olacak.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,7bin okunma
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sobe’yi okurken elimden bırakmakta zorlandım. (Her zaman olduğu gibi şaşırdık mı hayır) Her bölümde yeni bir sır ortaya çıkıyor ve kime güveneceğimi şaşırdım. Ama Dedektif ve Ansel kısımlarını okurken her şeyi unuttum. Sonundaaa…
Karakterlerin yaşadığı gerilim ve kasabanın karanlık atmosferi hikâyeyi çok daha etkileyici hale getirmiş. Finaliyle de bir sonraki kitabı hemen okumak istememe neden oldu. Gizem ve gerilim sevenler için kesinlikle sürükleyici bir okuma deneyimi. Bayılıyorum bu seriye ve canım yazarımın kalemine.
Bu kitap, klasik Rapunzel masalını yeniden anlatmaktan çok, masalın bazı sembollerini kullanarak karanlık bir korku hikâyesi kuruyor. Eğer kitaba “Rapunzel’in farklı bir versiyonu” beklentisiyle başlarsanız hayal kırıklığı yaşayabilirsiniz. Ancak “masallardan ilham alan korku-gerilim romanı” olarak okunursa daha keyifli bir okuma sunuyor.
Kitabın karanlık atmosferi güzel. Bazı kısımları okurken rahatsızlık duyabilirsiniz. Hatta sinir olabilirsiniz bu konuda yalnız değilsiniz bende sizdenim. Gotik atmosfer ve gizem sevdiğim için merakla okudum ve gerildiğim yerler fazlasıyla oldu bu hoşuma gitti. Gerilip korkmayı seviyoruz ne yapalım.
İlk bakışta olay örgüsü çok basit görünüyor: İki arkadaş nehir yolculuğu yapıyor, ıssız bir adada kamp kuruyor ve doğada açıklayamadıkları bir şeyin varlığını hissetmeye başlıyorlar. Ama Blackwood’un yaptığı şey klasik “canavar korkusu” değil; görünmeyen, adı konulamayan, insan aklının kavrayamayacağı bir varlığın baskısını hissettirmek.
Kitabın en güçlü yanı atmosferi. Özellikle söğüt ağaçlarının rüzgârla birlikte canlıymış gibi anlatılması inanılmaz başarılı. Doğa burada sadece dekor değil; neredeyse bilinçli bir güç gibi davranıyor. Okurken sürekli “bir şey olacak” hissim vardı. Kitap korkutmaktan çok huzursuz ediyor. Bende o huzursuzluğu fazlasıyla hissettim.
Hikâye “tatlı lise romantizmi + sosyal medya çağının özgüvensizlikleri” karışımı bir seri. Özellikle ilk ciltte çok derin dramatik olaylar yerine karakterlerin enerjisi ve utangaç/flörtleşmeli atmosfer ön planda. Bolca eğlenceli ve tatlı anlar var. Yani hem “tatlı bir gençlik aşkı” hem de “kimlik arayışı” temalarını birleştirmiş. Bu da okumasını keyifli kılıyor. Yang Hyeji’nin dışarıdan aşırı popüler görünmesine rağmen içeride hâlâ sevgiyi ve onaylanmayı araması baya gerçek hissettiriyor. Ben çok sevdim.
