Annesi tarafından sevilmemiş bir çocuk kendisini varoluşta ywbancılwşmış olarak bulacaktır; kendisini bir yabancı gibi, dışlanmış hissedecektir. Varoluşa güvenemez. Kendi annesine bile güvenemezken başka birine nasıl güvenebilsin.
Bir çocuğa annelik ya da babalık yapmaya hazır mısın? Koşulsuz olarak sevgi vermeye hazır mısın? Çünkü çocuklar senin aracılığınla gelir ama sana ait değildir. Onlara sevgini verebilirsin ama onlara fikirlerini dayatmamalısın. Onlara nevrozlu yönlerini vermemelisin. Onların kendi tarzlarında çiçek açmasına izin verecek misin? Onların kendileri olmasına izin verecek misin?
Hayat her an kıymetli bir yaratıcılık olmalı. Ne yarattığın önemli değildir - deniz kıyısında kumdan bir kale olabilir - ama yaptığın şey ne olursa olsun senin neşenden ve coşkundan çıkmalıdır.
Alfred adler' i gerçekten her zaman çok beğenerek okumuşumdur. Bu kitabını da yine çok beğenerek okudum. Yalnız, kitabın dili diğer okuduğum kitaplarından birazcık daha ağırdı. Bazen bir iki defa okuduğum oluyordu bazı cümleleri. Ama genel olarak çok beğendim tavsiye ederim iyi okumalar