Pervin ÖNAL
@prvnl
Osmanlı Devleti'nin son padişahı Sultan Vahdettin'in acı dolu sürgün yılları. İstanbul'dan kaçarcasına gitmek zorunda bırakılışı, bir zamanlar savaştığı ülkelerin himayesine girmeye mecbur edilişi, hakkında yazılan gazete yazıları... Cihana hükmetmiş bir imparatorluğun son padişahı bunları yaşamamalıydı. Osmanlı ailesi kendi vatanlarından kovulurken seslerini bile çıkarmayacak kadar asil, cefakar insanlar. Bildiğimizi sandığımız birçok şeyin belki de öyle olmadığını öğrenmemizi sağlıyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Osmanlı geleneğinde bir padişah öldüğü zaman şairler tarafından mersiyeler yazılır, tarihler düşülerek kayıt altına alınırdı. Sürgün Padişahın kaderine haciz mührü düşmüştü.
Geçit töreninin olduğu gün şiddetli bir yağmur yağmıştı. İran Şahı, yağmura rağmen töreni sonuna kadar hiç kıpırdamadan izlemişti. Geçiş sırası topçulara geldiği zaman Topçu Kumandanı Şükrü Paşa, Şah'ın yanına varmış; "Sahra bataryaları çok hızlı geçeceğinden çamur sıçratma ihtimali yüksektir. Daha muhafazalı yere geçmenizi istirham ederim" demişti. Muzaffereddin Şah, Şükrü Paşa'ya asker selamıyla karşılık verip yerinden bir karış bile kıpırdamayacağını dile getirirken şu sözleriyle herkesi duygulandırmıştı:
- İslam'ın şerefini Viyana kapılarına kadar götüren bu kahraman ordunun atlarının nallarından sıçrayacak çamur benim için şeref nişanıdır. O nişanı göğsümde taşımakla iftihar ederim!
İsyan edenlerle isyanı mükafatlandıranların tam ortasında yurtsuz, tahtsız, çaresiz ve kimsesiz bir şekilde sararmış bir yaprak gibiydi. Şu dünyaya kendinden daha bahtsız bir sultan gelmiş miydi acaba?