“ Bağında yangın çıkmamış, virâne olmamışsan âşığım deme.!
Seni yakanı da, sen yakmamışsan mâşuğum deme.!"
Hüzne bulanmış yüreğim, var mıyım yokmuyum, bî-çareyim.
Talan olmuş benim bağrım, bahçemde gül kalmamış,hengâmeyim.
Sıralıyorum önümde ben neyim ?
kimim ?
Sahi önemli mi kimliğim?
Alelade kapanmış perdenin açık kalan kısmından dışarıya ilişiyor gözüm.
Şöyle bir bak yüzüme, gördüğün yüz benim de , gördüğün öz senin özün...
usulca içime dönüyorum yine...
öylece bîçâre harâbe bıraktığım içime.
Sindiremiyorum bir türlü, ne büsbütün hüzne yakışıyorum, ne de neşeye.
Buralara ait olmayan bir yürek
taşıyorum..
Buralar gibi kokmayan,
Buralar gibi bakmayan
Şu yaşıma rağmen hala sendeliyorum. Emekleyen bir bebek nasıl korkarsa yürümekten, öylece bende kalakalıyorum.
Ne yana dönsem uzaklık, ne yana dönsem bir başka âlem.
benim âlemim burası değil bunu biliyorum.
Ne kadar da çabuk adapte olmuş herkes,
Her yer ne kadar da çabuk kabullenmiş bu ağır yükü..
evet evet insandan bahsediyorum.