bazen öyle bir yerdesin ki… direksiyonu ne kadar sıkarsan sık, hayat yine kendi şeridine akıyor. toparlanayım dersin, yol uzar; durayım dersin, içindeki gürültü hızlanır. neyi tuttuysan kayıyor, neye yaslandıysan çöküyor.
ve sen, bütün bu karmaşanın içinde sessizce fısıldıyorsun:
‘ben de tam buradayım… en dağıldığım yerde.