Psikanalizde "nesne" diye adlandırılan şeylerin neredeyse tamamı hakkında belirtebileceğimiz ortak bir özellik var,
bu da, bunların büyüme sürecinde kaybettiğimiz şeyler olduğudur.
Nevrotiklerin dili sürçtüğünde, bunu umursamazca görmezden gelebilirler, ama genellikle bundan en azından bir nebze de olsa rahatsız olur ve neden o anda kastetmedikleri bir şeyin ağızlarından kaçtığını merak ederler. Öte yandan, psikotiklerin dili sürçtüğünde, ki bu genellikle hayli nadirdir, bu sürçmelere
hiçbir anlam vermezler. Onlara göre bir hata sadece bir hatadır. Başka hiçbir ses araya girmemiş, içlerinden hiçbir şey
konuşmamış, bilinçli olarak söylemek istediklerini yarıda kesmemiştir ve dolayısıyla ara sıra yüzlerine gözlerine bulaştırdıkları eylemlere atfedilebilecek hiçbir anlam yoktur.