Ne zaman Zülfü Livaneli okusam o kitabı aklımdan silmem çok uzun zaman alıyor. Bu kitap da öyle bir kitaptı. Ahmet’i, Mehmet’i ve yalnızlığını nasıl atlatalım şimdi biz? Aslında durup uzun uzun düşünmek istediğim çok an oldu bu kitapta ama o kadar merak uyandırıcı ki düşünmek yerine hep okumayı seçtim. Uykularımı kaçırdı, okurken uyuyamadım. Son sayfalarını da öyle bir çırpıda okudum. Çok çok akıcı. Son ana gelene kadar kafamda birçok senaryo oluşmuştu. Ama o nasıl bir sondu ki, hiç beklemediğim yerlerden vurdu. Livaneli; müthiş bir dram, müthiş bir toplumsal eleştiri, müthiş bir yalnızlık bıraktı avuçlarıma. Hoşçakal Ahmet ya…hoşçakal valla.
Aslında çok duyduğumuz şeylerden bahsediyor kitap. Ama bana çok güç verdi. Özellikle geçmişi de değiştirebilmek ve affetmek konuları çok dikkatimi çekti. Ve kitabı okurken hayatta karşılaşıp farketmediğim tesadüfleri daha çok farketmeye başladım. Güzel düşünmeye çok fazla teşvik eden bir kitap oldu benim için.