Gerçekten de, kendimiz öz-disipline sahip olmadıkça çocuklarımıza da öz-disiplini öğretemeyeceğimiz gibi,
kendimizi sevmedikçe başkalarını da sevemeyiz.
Şu da açıktır ki insan yaşam yolculuğunda ne kadar ilerlerse, o kadar çok
doğumu ve dolayısıyla da o kadar çok ölümü deneyimler; o kadar çok sevinç ve o kadar çok acı yaşar.
Yani vazgeçilen her şey
karşılığında daha fazlası kazanılır. Kendini disipline etmek kendini-genişletici bir süreçtir.
Vazgeçmenin acısı ölüm acısıdır,
ama eskinin ölümü yeninin doğumudur.