2 + 2 = 5
Bazen yaşadığım anın içinde öyle huzur buluyorum ki, içimden yazmak filan gelmiyor. Bazen yazıyorum, bu kez de okuyunca yok diyorum, yaşadığım an kadar heybetli değil cümleler. Bazen de hiç yeltenmiyorum yazmaya, sanki yazarsam büyüsü kaçacakmış gibi geliyor. İşte öyle zamanlarda, yazma diyorum kendi kendime. Yazma, bu kez yalnız sana kalsın... Ha şu var, bu yazıda işte öyle anların birinden kalan. Yazmışım işte ve yine anlatamamış saçmalamışım. Yazma ulan, yazma işte sana kalsın. Yok illa ki yazıcam. İki cümle de olsa yazıp, unutma ihtimalime karşı bir iz bırakıcam.
Ebrudrrk ✍️🏻
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sizi bilmem; ama ben bu dünyada en çok cehaletten korkarım. Çünkü cehalet kendi bildiğinin dışında bir bilgi ve düzey olduğunu fark etmeyen bir kör karanlıktır. Zehirli tutkular ve fanatik öfkeler üretir. En kötü yanı da cahilin, cahil olduğunu bilmemesidir. Kendini aydın sanan, birkaç kitap okumuş cahillerin durumu ise en korkutucudur.
Zülfü Livaneli (10.03.1991)
Gördümki bastırmaya, yok saymaya, neden ben diye sorgulayıp ona savaş açmaya kalktıkça, bitap düşmüşüm. Her ne sebepten olursa olsun, o duygu bana ait ve bir sebepten davet eden de benim.
Eee o zaman! yol yöntem de benim. Onunla başa çıkmayı değil de, bedenimdeki geçiçi misafirliğini çekişmeye dönüştürmeden,
kendi rızasıyla gitmesini bekliyorum
sakince. Çünkü biliyorum, hiçbir duyguyla ömürlük birliktelik yok... Özetle; Gitsin istediğin duygularla iyi geçin, iyi geçin ki misafirliği kısa sürsün. ✌🏻