Gönül Sarı
@qonuls
Rüzgara ve ateşe nerede duracağını söyleyin ama bana söylemeyin!
Umut, göğsümden çoktan uçup gitti.
Toprakları kederden başka mahsul vermeyen, harap bir ülke uzanıyordu göz alabildiğine. Her bir yeşil yaprak, her bir ot ve tahıl tanesi, en az ülkenin sefil insanları kadar aciz ve kurumuştu. Her şey boynunu bükmüştü; mahzun, örselenmiş ve kırık döküktü. Haneler, çitler, evcil hayvanlar, erkekler, kadınlar, çocuklar ve onlara can veren toprak; hepsi tükenmişti.
..dönüp kendine şunu sor; senin mutluluğun eksikken benimki nasıl tamam olur?