s
@questionablereader
Bu bahaneyi hiç uzatmadan kabullenmelerine şaşırmış ama uğraştırmamalarından rahatlamış, benmerkezciliklerine şükran duymuştu. Hiçbiri başkasının hikâyesini dinlemek istemiyordu zaten, kendilerininkini anlatmak istiyorlardı.
Reklam
Arkadaşlarının huzursuzluğuna rağmen, otuz olmayı seveceğini biliyordu, tam da onların nefret ettiği sebepten: Otuz artık inkâr edilemeyecek bir olgunluk yaşıydı.
Willem çok sonraları acaba Jude sözüne bu kadar kolay inandırdığına sevinmiş midir, üzülmüş müdür diye düşündü.
Böyle anlarda, zamanında acıyarak baktığı arkadaşlarına gıpta ediyordu; kimsenin onlardan hiçbir beklentisi yok, sıradan aileleri var (veya hiç yok), hayatlarını sadece kendi isteklerine göre yönlendiriyorlar diye.
Hakikaten fiziksel çekim duydu mu, yoksa sadece onun yerine verilen kararları uygulamaktan memnun mu oldu bilemiyordu.
Reklam