Ben hayatımın belirli dönemlerinde sanırım bu kitabı düşüneceğim.Harold ve Jude'un Lispenard Sokağa uğradıkları geceyi düşüneceğim.O gecenin farkında olmadan Harold'a yapılan ufak bir veda oluşunu ve Harold'ın bunu bilmeyişini düşüneceğim.Bilmiyorum içinde çok kendimi buldum çok bağdaştırdım kendimle belki de bu yüzden bu kadar üzüldüm.Ben hep Jude'u düşüneceğim.Onun kendi hayatını matematik denklemine benzetip ne kadar prestijli, saygı duyulan biri, iyi para kazanan, iyi okullarda okumuş biri olsa bile geçmişinin onun geleceğine yön verdiğini bu yüzden hiçbir zaman aslında yeni bir kişiliğinin olmayacağını hep içinde o kendine bile konuşamadığı olayların var olacağını bu yüzden x'in her koşulda x'e eşit olduğunu düşünmekle kalmayıp beynime işleyeceğim.Daha çok şey var söylenecek.Ben bu kitabı hiç unutmayacağım.İyi ki var.