"İnsanlar delidir!" dedim. "Neyi niçin yaptıklarını bilemezler. Beyinlerinde bir diktatör vardır, onları hormonları yönetir ama bunun farkında olamazlar, kendi iradeleriyle davrandıklarını sanırlar.
Sanki evrende tek başına kalmışım gibi. Neden bilmem, şairlere, âşıklara, yürek kanırtıcı ilhamlar veren dolunay bana bir ameliyat masası ışığı gibi gelir hep.
İşte anahtar kelime bu; hayatın özü, büyük sırrı; olmazsa olmazı: Unutmak. Eğer unutmak diye bir şey olmasaydı, yaşam da olmazdı. İnsan unutmadan hayatını sürdüremez.
Evet, üzüntü ifade eden bir şeyler söylemeliydim ama duyguları öğrensen bile, dozunu ayarlamayı bilmiyordum henüz. Yani beynim biliyordu ama kalbim bilmiyordu. Zaten o zavallı yorgun, pompa ne bilebilir ki!