rabia
@rabiaok_
19 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Köklerini elleri ile yerin altından çekip yanında sürükleyen bir ağaç gibi gezindim. Bu kökleri nereye salacaktım. Uygun toprak, yeterli su, güneş ışığı yan yana gelemeyen unsurlardı. Bu kökleri nereye salacaktım. İçimde büyüyen bir boşluk, dışımda büyüyen bir karanlık vardı. Bu kökleri nereye salacaktım. Bu çürümüş ağaç kokusuna, bu keskin nem çağıltısına, bu yerini arayan ıssız karaltıya daha ne kadar sarılacaktım. Bu kökleri nereye?
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Eskiden hep öldüğümde bir kapının açılacağını ve annemin hoş geldin oğlum çok yoruldun hadi gel dinlen artık diyeceğini düşünürdüm. Kafamdaki bareti usulca kenara koyup, yüzümdeki terleri zift rengi tulumumun koluna silip, ayağımdaki sarı çizmeleri usulca çıkarıp, tüm ağırlıklarımı bir bohça gibi ardımda bırakıp gülümseyerek o kapıdan geçeceğimi... hafifleyeceğimi... ölmek annenin açtığı bir kapıdan eve girmek gibidir belki de. Boşuna bunca korku o zaman. Anne ben geldim deyip geçeceğim içeri... ya da;
"Anneme gelir gibi geldim."
Bugün pansuman edilen, sağaltılan yara, geçmişte çekilen acıyı niye yok etmiyor sizce? Çünkü her zaman dilimine, bir parçamızı koyarak ilerliyoruz. Bir parçamız burada iyileşse bile, başka bir parçamız orada kanamaya devam ediyor.
8/10
Beğendi
·2020 17. kitabı
LADY WOODBRIDGE-MENSUR ŞİİRLER KİTABINDAN IV
Küçüktüm benim için iç dünyamda bir "Ben" vardı. "Sen"ler ise annemdi, babamdı, birkaç yakın akrabamdı. Hayatımda bir "O" yoktu. "Biz" demek ailem demekti. "Siz" ile hiç ilgilenmiyordum. "Onlar" ise "Biz" dışındaki herkesti. Günler geçti henüz "Biz"i oluşturanların sayısı aynıydı. Demek ki yalnız kalacak kadar büyümemişken, hayatıma bir "O" girmişti. Bu "O" hiçbir zaman "Sen"leşmedi. Belki kısa zamanda mesafeler bizi ayırmamış olsaydı "O" olmakla kalmayacak "Sen"leşecektik karşılıklı. Kader mi desem bilmiyorum. Buna izin verilmedi "O" hep "O" kaldı. Yollara bakardım, yollara düşman olurdum. Halbuki ne suçu vardı yolların. Yollar hep götürmezdi ki.. Getirenler de aynı yollardı. Köprüler insanları hep ayırmazdı ki.. İki yakayı birleştiren de aynı köprülerdi. Şimdi o zaman var olan "Biz"den bir annem, bir kuzinim, bir ben kaldık. "O"ndan ise hiç haber yok; köprüleri, yolları, dağları affettim. Belki bu çabama karşı "O"nu getirirler diye. Bu da gerçekleşmedi. Şimdi ise kuşların sadece kanatlarını seyrediyorum, ümitle fakat ümidin bile düşsel türü ile.
