Reklam
E ne oldu şimdi?
E toplandın meydana indin ne oldu şimdi?
O ürünü almadın ne oldu şimdi?
Bağırdın, çığlık attın ne oldu şimdi?
Sosyal medyada paylaştın ne oldu şimdi?
Çok duyuyoruz değil mi bu cümleleri?
Onlara şunu söyleyin:
Tarih kaydederken her şeyi, ben gönlümle, bedenimle, gücümün yettiği alanlarda hep vardım.
İsterdim ki her şeye gücüm yetsin...
Ama olmadı.
Ne avazım sesi kısık dünya muktedirlerine ulaşabildi, ne de tepkim zulmün kesilmesine en ufak bir katkı sağladı.
Ne boykotum herhangi bir yeri zarara uğrattı, ne avazım merhamete getirdi dünyayı.
Ama böylesi delirten bir acıda o ne oldu şimdi dediklerinle nefes aldım. O nefesle öfkemi diri tuttum.
Diri diri yakılırken mazlumun evlatları ben o ne oldu şimdi dediklerinle ayakta kaldım.
Tarih gücü yettiğince bir şeyler yapmaya çalışan insanları yazarken,
Gönlümün semasını kaplayan bir gam, kimin için neyin savaşını veriyorum düşüncesi hiç bırakmayacak gibi. Belki her insanın savaşı içiyle herkes kendi cenk alanında. Dünyaya yöneldiğim her an ruhum bedenim arasında sıkışmış hissediyorum...
Anne herkes için çok kıymetlidir. Bence anneye olan sevgi ve kıymetin tek güne indirgenmesi büyük haksızlık. Kabul ederseniz ki kapitalist sistemin pazarlarını canlandırmaya ihtiyacı var. Sadece bu gün değil içimizde her zaman anneye olan sevgiyi barındırıp sık sık dile getirelim. Onlara en büyük hediye bu olacaktır (eeee tabi ara ara süprizlerde yapılmalı😊) İnsan sevgiye muhtaç bir yaratılıştır. Sadece anneye değil sevdiğimiz herkese yapmamız gerek zira insan fani bazen dile dökemediklerimizi kabir başlarına dökeriz. Vefat eden tüm mümin annelerin mekanı cennet olsun.