melisa
@raiinberry
I thought that, to be a writer, I had to be a collector of experiences.
Reklam
Some of the memories I have are joyful, some of them are sad and that was the reality. Sometimes I danced with a grin on my face until dawn in a circle of my closest friends, sometimes I fell over on the streets running for the night bus in the rain and lay on the wet pavement for far longer than I should have. Sometimes I knocked myself out walking into a lamp post, left with a purple chin for days. But sometimes I woke up in a loving tangle of hung-over girls, filled with nothing but comfort and joy.
When you are in the middle of a story it isn't a story at all, but only a confusion; a dark roaring, a blindness, a wreckage of shattered glass and splintered wood; like a house in a whirlwind, or else a boat crushed by the icebergs or swept over the rapids, and all aboard powerless to stop it. It's only afterwards that it becomes anything like a story at all. When you are telling it, to yourself or to someone else.
Herkesin bir hikayesi var ve öğrendim ki hikayelerimizin çoğu özünde birbirine benziyor. Bağlantı güçlü olabilir. Bazen sadece kısacık bir buluşma birinin hayatını sonsuza kadar değiştirebilir.
Hayatım boyunca bu bağı başkalarıyla da hissettim; bazen asansörde rastgele bir insanla karşılaşırsınız, birbirinizin gözlerine bakarsınız ve açıklayamadığınız nedenlerden dolayı bir bağ oluşur, sadece göz göze gelmek değil, daha derin bir bilgi, birbirinizin insanlığının ve aynı yolda olmanın gerçekliğinin kabulü. Bu gerçekleştiğinde, gerçekten düşünürseniz oldukça büyülü olduğunu anlarsınız.
Reklam