Eğer ölecek olursam ve bu çemberin dışına çıkarsam, yokluğumu hissederler mi? Ya da ne kadar süreyle bunu hissederler? Kaç gün? İnsanoğlu böyle geçicidir. Kendi varlığına en çok inandığı, sevdiklerinin anılarında ve kalplerinde derin izler bıraktığını sandığı yerlerde bile, hızla silinip gider.
Sabahları uyanıp parıldayan güneşi gördüğümde, "Al işte, yine cenneti andıran bir gün ve yine insanlar bunu mahvedecekler," diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum.
Geceleri, ertesi gün gundogumunu izlemeye karar veriyorum ama yataktan çıkamıyorum. Gün içinde gün ışığında gezinmeyi kafama koyup evden çıkamıyorum. Neden uyanıp, neden uyuduğumu bile bilmiyorum. Artık varlığımın bir sebebi yok. Beni gecenin kasvetinde neselendiren ve sabahları uykumdan silkelenmemi sağlayan büyü artık yok oldu.
Nasıl olur da mutluluk kaynağımız aynı zamanda keder çeşmemiz olabilir? Kalbimi sevgiye boğan ve cenneti önüme sererek beni mutlu eden coşkulu duygular, çekilmez bir eziyete dönüştü. Sürekli peşimde ve beni rahat bırakmayan bir şeytan gibi.