Refiye Alkaya
@refiyealkaya
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
Uşak Üniversitesi |Türk Dili ve Edebiyatı
Uşak
11 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Buz Çölü
Bitmiş bir aşkın soğuk coğrafyası burası,
Geriye kalan ben değilim artık, sensin bende,
Gözlerinin değdiği yerde derin bir acı kaldı,
İyileşmiyor, kanamıyor, sızlıyor hep tende,
Bu çölde donmak, yanmanın başka bir haliymiş meğerse.
Yürüdükçe ayaklar altında kırılan hayaller,
Çıtırdayan anılar, geride unutulmuş güzel günler,
Sen gittin, bir buz yanığı kaldı kalpte
Çıkmıyor yerinden, kımıldadıkça sızlıyor içeride
Buz çölünde her bir adım eski bir hikaye.
Kalbim açıkta, ne örtsem soğuk giriyor,
Ateş dışarı vuramıyor, içerde yanıyor,
İkisi birden beni ben olmaktan ediyor,
Ne kanıyor yara ne kapanıyor,
Donmuş bir ayna gibi yüzün, yalan söylüyor.
“Aşk bitti” desem de buzda yankılanmıyor,
Sözler donup kalıyor dudaklarımı yakıyor.
Sevilmemekten değil, içte kalan sevgiden,
Bir yangın var soğukta büyüyor gizlice
Buz çölü öğretti: geride kalmak buymuş neticede
Rüzgâr nefesimi dondurup kırıyor,
Senin hatıran tüm hücrelerime sızıyor.
Buz yanığı kalbim hâlâ seni arıyor,
Çıkmıyor içimden, nefrete bile dönüşmüyor,
Aşkın külleri altında hep kalbim kalıyor.
Refiye Alkaya
Reklam
İçi Boş Ev
Artık sen, sen değilsin,
bunu ilk duvarlar anladı
sesin yankılanıp
o duvarlarda parçalandı.
Yanıma oturduğunda
omzunun gölgesi bile yabancıydı;
aynı gövde,
bambaşka bir çürüme.
Seni sevmek
eskiden bir kuyudan su çekmekti.
ip tanıdıktı,
kovanın gıcırtısı evin sesi.
Şimdi eğilip baktığımda
O yansıma senin değil
tiksinerek baktığım birinin yüzü gibi.
Beyin bilir bu dönüşümü.
Kalp taş kesilir,
hayal kırıklığı dize getirir.
Sevdiğin bir insanın
kendi kokusunu bırakıp
başka bir kokuya geçmesini
en iyi sızlayan burnumun direği bilir.
Sen değişmedin belki,
ama bana bakan gözlerin
içi boş
Hiç tanışmamış dudaklarımız sanki.
SİTEMİN ADI
Geceyi omzuma aldım, ağır geldi
Ben sustum, kalbim dile geldi
Bir gidişin vardı, yaktı geçti
Bendeki aşk sana hep ağır geldi
Gözlerin bir mevsimdi, geçip giden
Ben hep kapı duvar, hep bekleyen
Aşk dediğin biraz da sitem
Seni severken bendim eksilen
Avuçlarımda üşüyen cümleler
Sana varamayan heceler
Bir ben kaldım, bir de geceler
Gerisi senden kalan izler
Gitmedin aslında, eksildin
Beni en çok burada yendin
Sessizliğinle derinleştin
Kalbime izini kazıyarak geçtin
Şimdi bir şarkı çalıyor arkada
Diyor Sezen yalnızca sitem
Ne bir beddua, ne bir isyan
Aslında sadece bir kalp var özleyen
Ben seni affettim belki
Ama kendime sıra gelmedi
Bazı aşklar vardır bitmeli
İnsan kendine bile sitem etmemeli
Ölü bile sırt üstü gömülür
Sen beni yüz üstü bıraktın be adam
Toprak sustu bu ters yazgıya,
gece dönmedi arkamdan.
Nefesim taş duvarlara çarptı,
Sadece birkaç yazı kaldı arkamdan.
Zaman paslı bir kürek gibi
Deldi geçti yaramdan.
Mezar taşına bile çiçek bırakılır.
Sen bana göz yaşı bile dönmedin be adam.
Taşlar bile ağlamayı bilir,
Senin için bile acımadı arkamdan.
Adını kalbime mühürledim, sökülmez,
Gidişin içimde kaldı, dökülmez.
Aşk dediğin yaradır, örtülmez,
Ben sustukça sen bende büyüyorsun, öldürmez.
Reklam