Refiye Alkaya
@refiyealkaya
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
Uşak Üniversitesi |Türk Dili ve Edebiyatı
Uşak
11 okur puanıTemmuz 2021 tarihinde katıldı
Karadutum
Karadutum benim,
Hem varlığım hem yokluğum...
Sana böyle sesleniyorum.
Çünkü adın dilimde eski bir dua
Çünkü adını söylemezsem
İşleniyor içimde en büyük günah.
Sana dokunmadan ezberledim seni.
Bir bakışınla öğrendim
Nasıl yanar inanın teni.
Kalbim adını duyunca,
Sanki son nefesini verdi.
Sana doğru aktı içim, tutamadım gitti.
Ben seni
herkesin vazgeç dediği yerden sevdim,
Aklımı susturdum, korkularımı dizginledim.
Geceleri kendime sarılırken
Senin hayallerine tutundum.
Kimselere söyleyemedim.
Sesin bana bazen sığınak
Bazen en derin uçurum.
Düştüm sana
Kalkmayı hiç düşünmüyorum.
Senin kollarında
Nefes almayı bile unutmak istiyorum.
Karadutum benim,
Hem varlığım hem yokluğum.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İçimin Denizleri Taşıyor
İçimin denizleri taşıyor,
Durulmuyor dalgalarım.
Söyleyemediklerim birikiyor gecelerime,
Her susuşum biraz daha derine,
Biraz daha içime batıyor.
Yüzeye çıkamayan her his
Kıyılarıma vuruyor çaresizce.
Gülüşlerim zoraki asılı yüzümde,
Altında karanlık bir vesvese
Adımı fısıldıyor sessizce.
Hislerim gözlerini açıyor, derinlerde.
Tiamat uyanıyor bu uğursuz sessizlikte;
Yuttuğum her korku, her öfke
Önce bir tufana dönüşüyor,
Sonra göğsümde patlıyor şiddetle.
İçimin kasveti sevişiyor gecelerimde.
İnsan en çok kendisiyle savaşıyor,
En çok kendi hislerini terk ediyor bencilce.
Ne zaman bu savaş bitse,
Yenilen hep kendisi oluyor neticede.
İçimin denizleri taşıyor,
Bir gün taşarsa bilinsin diye:
Bu savaş artık örtülmeyecek sessizlikle.
İçimde patlayan volkanlar
Adadıklarımı, anılarımı boğacak kıyamette.
Refiye Alkaya
Bizden Geriye Kalan
İçimde âşık bir derbeder var,
Zamanla daha derine gömülen.
Adını ağzına almıyor artık,
Çünkü ismine bile yenilen.
Kalbidir her gece sessizce inleyen.
Seni sevmek,
Kendime açtığım en güzel yaraydı.
İyileşsin diye beklemedim.
Sen İçimde büyüdükçe
Ben küçülmüşüm.
Fark edemedim.
Gözlerimi kapattığımda
Bir şehir başıma yıkılıyor sanki.
İçinde bize dair onlarca anı
Gömülüyor enkaz altına inan ki.
Bir kadın böyle mi terk edilir?
Tutunacak tek bir dal bile verilmeden.
Bırakıp gidendi beni en çok seven.
Sessizliğim masum değil
İçimde çok cinayet işledim:
Önce seni, sonra sevdiğin kadını
En son kendimi kara toprağa serdim.
Bazı geceler kalbimi bile söküp atmak istedim.
Beni yaktığın yerler soğumadı.
Çünkü bu bir kazanç değil,
En büyük kayıptı.