Üzerime çöküyor her gece usanmış bir yalnızlık, Bilmem nasıl bilmem ne vakit ediyorum kaç sabahı. Ruhumda hüzün ile yoğrulmuş bir can, sızım sızım sızlıyor dudakları her soluklanışında.
Ah şu âlem, hiç aksamadan dönüyorken kendi halinde, Yaşamak tıpkı bir kor gibi tutuşuyor göğsümde.
Kalbim yaralı, iskeletim zayıfladı.
Dişliyor zihnimi düşüncelerim,
Zihnimde binlercesi,
Yaralıyor birbirini
Perisân ve çaresiz..
Söze gelemeyen bir hâl bu bendeki..
Anlatması güç..
Hâyli bitap ve kimsesiz..