Dostoyevski 'insancıklar' adlı kitabında: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu." diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek.
Eskiden hayaller güzeldi ,sade idi.
Niyet belli , kişi belliydi.
Şimdilerde aklındaki başka, kalbindeki başka , dilindeki bambaşka insanların
Eskiler mi güzeldi , eskiden mi güzeldik?