Sevgili Okurlar,
Bugün merdiven altı bir birahane de içiyorken iri yarı bir adamın bir çocuk gibi içli içli ağladığına şahit oldum, sebebi doktor ciğerlerinin bittiğini çok yaşamayacağını söylemesiymiş. Gördüğüm kadarıyla hayatı çok da yaşamayı seven biri gibi durmuyordu. Anladım ki hayatta kalma ve yaşama refleksi ölümden daha ağır basıyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Akşama kadar başkası için kafasını kaldırmadan çalışan insanların evin diğer üyelerinin hiç bir cümlesine kulak asmaması ne garip değil mi ? Bizde otorite hep kazanmıştır. Orta doğululuktan nefret ediyorum.
Özgürlük sahip olduğun hakları dile getirmek, karşısında durabilmek. Şuan bir çok insan iş yerinin yerine getirmesini istediği şeyin iş haklarına aykırı olduğunu bilmekle birlikte ses çıkaramıyor. Çaresiz bırakılmak da faşistliktir.
Aynı gemideymişiz(!) Bizim can yeleğimiz bile yokken, sizin aşağıda kurtarıcı botunuz bekliyor. Gemi aynı imkanlar da aynı mı ?
Babam rahatsızlandı, okulu feda ettim ailemi tutmak istedim ailem elimde kaldı. Sonra okula döndüm her şey alt üst olmuştu. 2 yaz okulu yaptım 2 yazım gitti, üstüne bir yıl okul uzadı bir yılım gitti. Ellerimle tutup sımsıkı sardığım her şey bütün bu çabalara rağmen elim de kaldı. Varmak istediğim yere hala hiç adım atmamış kadar uzağım ve ellerim bomboş…