Öncelikle şimdiye kadar Renas Jiyan’ı okumadığım için kendime çok kızıyorum. Bu kadar değerli bir sanatçıyla aynı topraktan olmak bana gurur veriyor ve bunu bu kadar geç farketmek beni utandırıyor. Bir sanatçının kalemi ne kadar güçlü olabilir dediğimde Mehmed Uzun derdim veya Cegerxwin derdim ama Renas Jiyan tanıdıktan sonra bir sanatçının geçmişini ve çocukluğunu böyle güzel tasvir etmesi güncel yaşamın seninle konuşurcasına günlük yaşam cümlelerini sanat diliyle edebi bir şekilde yazmasına hayran kalmamak mümkün değildir. Renasın deniz gibidir. Derin ve eşsiz bir kalemi var. Sürekli yazması gerekir bizlerin hafızasını en iyi betimleyen sanatçımızdır. Eğer okumadıysanız kesinlikle okumalısınız ve Renas Jiyan Janya şiiriyle tanımak ona büyük haksızlık olur.
Kitaptan bazı alıntılar yaparak incelmeye devam etmek istiyorum.
"êşa mirov gundê wî ye, eslê wî ye"
Köy bizler için yuva niteliğindedir burda yalın bir dille insanlığın yuvası yurdunu berrak bir şekilde anlatması hayranlık bırakıyor insanda.
Öte yandan biz Kürt halkı için bazı travmalar vardır. Bir babaya kargoda oğlunun kemikleri verilmesi gibi acı ama yaşandı Renasın kaleminden “Haqan Arslan
ez jê re dibêm:
hey dilê, hey arî-kilê!
ê di pakêta kargoyê de ne ez im
ez êvarî, çilê zivistanî
di tûrikê destê bavê xwe de berfeke esmer im
nehêle kes pê li berfê bike dûre ez ê biêşim.”
Bunu okuduktan sonra gözyaşı döküp gerçek acıyla yüzleşmek sanatın iyi ağır tarafıdır sanırım.
“Bejna li ber bênamûsan bitewe ti carî rast nabe . “ şu cümle anladıktan sonra etrafındaki bütün insanlara karşı olan duyguların değişebilir işte hayran olmamak mümkün değildir!
“Emine Şenyaşar
keçê, serê xwe rak!
ez ji te re dibêm: SERÊ XWE RAK!
negirî,
hêsirên te nîskên sor in
di beroşa dilê min de dikelin
hela li dora xwe binêr
li dora
