Nefret de değil bu. Hissizlik denizi sanki. Bütün perdeler kalkmış, bütün maskeler düşmüş ve gönlünü perdeleyen yüklediğin anlamların silinmiş... Şimdi atacakları bütün adımları biliyorsun, gözlerinde kalplerinin kirini görüyorsun. Tanrısal bir bakış açısı sanki. Doğru söylemişler; "Bütün duygular birbirine dönüşebilir. Sevgi nefrete, nefret empatiye, empati hayranlığa, hayranlık kine...". Ama bu hissizlik hiçbirşeye dönüşmüyor. Sanki hiç olmamış gibi. Özünde yükselmek bu mu? Geçti mi sahi?... Teşekkür ederim dilsiz ruhum. Bir savaş daha kazandın, yaralarını sardın, gerçekleri gördün, insanlığa ait hiç bir iğrençliğe bulaşmadan tertemiz çıktın. Şimdi arındın ve yolumuz uzun. Biraz dinlen, yeni savaşlarımız var kapıda.