Bazen doluyorsun. Bir kelimelik dahi boş yer kalmıyor tahammül kitabında. Biri “merhaba” dese kıyametler kopar. “Seni seviyorum” dese dünyayı ateşe verecekmiş gibi parlarsın.
Şehrin o saatlerinde, akşam üstü güneş batmak üzereyken, kendimi çok yalnız hissederdim. Hemen oradan ayrılıp gitmek isterdim. Bazen başka şehre, bazen en hakın arkadaşıma. Ama duramazdım o caddede. Özellikle de sen o şehirdeyken…