Her kitap insanın hayatına yeni bir değer katar. Yaşadığı ne varsa anlamlandırmasında yardımcı olur. Bu kitabın bana hatırlattığı olgu asla vazgeçmemem gerektiğidir. Tavsiye ederim. Faydasını göreceksiniz.
Yıllar önce Tolstoy bize cep telefonunu bırak da yanında oturan insanla konuş demiş. Aç gözlülüğün acınası sonunu gözümüzde resmetmiş. Çok beğendim bu kısacık kitabı.
Bu kitapta en çok sevdiğim nokta, ilerde bir gün insanların artık organik bedene ihtiyaç duymayacak olmaları fikriydi. En az Sapiens kadar keyifle ve merakla hatta hayretle okudum.
Ne istediğini bilmeyen, tatminsiz ve sorumsuz tanrılardan daha tehlikeli bir şey olabilir mi?
Merak ettiğim ve hayat ettiğim ne varsa hepsinin özetini bu kitapta buldum.
“Bakın, samimiyetinizden şüphe etmiyorum, “ diye devam etti Ernest. “ Samimisiniz. İnandığınız şeyi anlatıyorsunuz. Zaten kapitalist sınıfın gözünde sizin gücünüz ve değeriniz de burada. Ama günün birinde görüşünüz değişip müesses nizamı tehdit eden şeyler düşünmeye başlarsanız, artık vaazlarınız işvereniniz nezdinde kabul edilebilir olmaktan çıkar ve siz de kiliseden dışlanırsınız. Arada sırada aranızdan birileri işten çıkarılmıyor mu? Haksız mıyım?”
Bu kitaptan anladığım bu işte.
Bazı gerçekler asırlar önce de aynıydı. Yıllar sonra biz de böyle hatırlanacağız korkarım.